Szkoła Podstawowa w Galewicach
 

 Historia Nauczyciele Osiągnięcia Realizowane projekty Ksiega Gości Sponsorzy Kontakt


Aktualności

RODO

Dokumenty
Statut
Koncepcja pracy szkoły
Program wychowawczy
PSO
Zestaw programów
Podręczniki
Kalendarz r.sz. 2012/13

Dla uczniów
Plan lekcji
Świetlica
Samorząd Szkolny
Zajęcia pozalekcyjne
Bezpieczny Internet
Ciekawe strony
Biblioteka i MCI
Prace uczniów

Dla rodziców
Rada Rodziców
Informacje

 

Historia Szkoły Podstawowej w Galewicach

Geneza szkoły i przebieg jej działalności do 1945 roku

    Brak pełnej dokumentacji szkolnej uniemożliwia ustalenie dokładnej daty założenia w Galewicach placówki oświatowej, wiadomo, że szkoła ma tradycje sięgające XIX wieku.
W 1815 roku, kiedy to Galewice znalazły się w obrębie utworzonego przez Kongres Wiedeński Królestwa Polskiego, oświata na wsi była oparta na ustawie szkolnej z 12 stycznia 1808 roku (Podgórska, 1960). Szkoła elementarna istniejąca wówczas miała organ społeczny w postaci dozoru szkolnego, w skład którego wchodził dziedzic, proboszcz, wójt i od dwóch do trzech miejscowych gospodarzy. Dozór miał uświadamiać ludność wiejską o korzyściach płynących z posyłania dzieci do szkoły i dbać o to, by dzieci szkolne nie były przeciążone  pracami domowymi. Zwalniano je z obowiązku   pasania   bydła w okresie nauki szkolnej, co było wówczas najczęstszą przyczyną absencji. Dozór miał również zapewnić środki na utrzymanie szkoły i nauczyciela. Środki te pochodziły z tzw. składki szkolnej, której wysokość była uzależniona od zamożności gospodarzy. Obowiązkiem szkolnym były objęte dzieci od ósmego do jedenastego  lub  dwunastego  roku  życia.  Chodziły  one  do  trzyklasowej  szkoły, w której nauczyciel corocznie dokonywał podziału uczniów na klasy w zależności od poziomu posiadanych wiadomości. Już wtedy ściśle określano obowiązki nauczyciela. Był on zobowiązany do systematycznego prowadzenia zajęć, czuwania nad frekwencją uczniów, przygotowywania sprawozdań z osiąganych wyników nauczania. Gdy na wsi nie było wykwalifikowanego nauczyciela, funkcję tę powierzano osobie budzącej powszechny szacunek.

      W latach 1819 – 1870 różnie działo się w szkole elementarnej w Galewicach, chociaż istniała zawsze. Zajęcia w tym czasie odbywały się w języku rosyjskim. Dużo złego wyrządziła decyzja carska z 1851 roku, na mocy której dzieci wiejskie zostały zwolnione z nauki w szkołach ludowych. Decyzja ta negatywnie wpłynęła na frekwencję uczniów.

     Około 1870 roku  szkoła mieściła się w jednoizbowym budynku, który został wybudowany  przez  władze  carskie.  Obwód  szkolny obejmował dzieci z Galewic i okolicznych wsi: Niwisk, Osowej, Kasek, Kużaja, Stefanka i Dąbia. Nauczanie odbywało się w języku rosyjskim, a lekcje rozpoczynała modlitwa zaczynająca się od  słów:  „Boże, cara chroń...” (Banaszkiewicz, materiały niepublikowane).  Naukę w języku polskim rozpoczęto od 1 listopada 1905 roku.

     Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku na mocy dekretów z 7 lutego 1919 roku wprowadzono obowiązkową naukę dla dzieci w wieku od siedmiu do czternastu lat w siedmioletniej szkole powszechnej, a do czasu utworzenia tej szkoły działały przejściowo cztero- i pięcioletnie szkoły codzienne (Wroczyński, 1996).

     W tym okresie w Galewicach zorganizowana została czteroletnia szkoła powszechna, której kierownikiem był nauczyciel Kątny, pochodzący z okolicznej wsi Kaski. Po nim kierownictwo przejął A. Hampel, który wspólnie z żoną przez dziewięć lat uczył w Galewicach. W latach 1927 – 1937 szkołą kierował Jan Maślanka; pracowało tu także dwóch nauczycieli – St. Zaskórski i R. Liniewiecka. Była to szkoła drugiego stopnia o sześciu oddziałach.

    Ostatnim kierownikiem szkoły w okresie międzywojennym (1937- 1939) był nauczyciel Ratajek, który zginął podczas wojny. Z relacji byłych uczniów wynika, że w szkole utrzymywana była ogromna dyscyplina, stosowano kary cielesne zarówno za złe zachowanie jak i słabe wyniki w nauce. Życie szkoły było bardzo ubogie, a działalność pozalekcyjna ograniczała się jedynie do gry w piłkę. Starano się jednak utrzymywać kontakt z domem rodzinnym uczniów, organizując częste zebrania, na których omawiano problemy szkoły i pojedynczych dzieci. W tym czasie obowiązek szkolny praktycznie nie istniał, wystarczyło, iż ktoś ukończył cztery oddziały, to nie ponosił żadnych konsekwencji za brak kontynuacji dalszej nauki.

      Z chwilą wybuchu drugiej wojny światowej szkoła w Galewicach przestała istnieć, budynek przeznaczono na szkołę dla dzieci niemieckich.

      Po odzyskaniu niepodległości spontanicznie przystąpiono do pracy nad organizowaniem szkolnictwa. Wysiłkom tym towarzyszył duży entuzjazm zarówno rodziców, uczniów, jak i nauczycieli. Wprowadzono zapisy szkolne, zgromadzono potrzeby sprzęt i wyremontowano pomieszczenia szkolne. Wszystkim działaniom przewodził St. Zaskórski. Do pracy wróciła też nauczycielka Regina Liniewiecka. Szkoła pracowała na dwie zmiany, ponieważ taka duża ilość dzieci chciała się uczyć.  Lekcje  odbywały  się  w  ocalałym  budynku szkolnym, który oprócz ławek i  tablicy  nie  posiadał  żadnych  pomocy naukowych.  Zaangażowanie nauczycieli i całej społeczności wiejskiej doprowadziło do poprawy warunków lokalowych, bowiem jesienią 1945 roku zajęcia zaczęły odbywać się w pałacu dworskim. Co prawda pałac nie była w pełni dostosowany do potrzeb szkoły, ale warunki poprawiły się znacząco. Zorganizowano pierwsze powojenne jasełka dla okolicznej ludności, a za pieniądze uzyskane z biletów wstępu zakupiono książki do biblioteki i piłkę do gry. Głównym kierunkiem rozwoju była wówczas modernizacja sal lekcyjnych i pozyskiwanie środków na podręczniki szkolne, których brak utrudniał prowadzenie zajęć.

                    2. Szkoła pod kierownictwem Pana Władysława Banaszkiewicza

     Pan Banaszkiewicz był długoletnim kierownikiem szkoły, stanowisko to piastował w latach 1946 – 1970. Był to bardzo trudny okres pracy. Znacznie wzrosła liczba uczniów, ponieważ do szkoły zaczęły uczęszczać dzieci z odległych miejscowości, w których szkoły jeszcze nie zostały uruchomione. Pałac okazał się za mały na potrzeby edukacji, a jego stan techniczny również pozostawiał wiele do życzenia. Chroniczny niedobór sprzętu, książek, pomocy naukowych nie powstrzymał zamierzeń ówczesnego kierownika szkoły, któremu przy pomocy mieszkańców, udało się uruchomić sześć a potem siedem oddziałów. W okresie tym rozpoczął działalność Komitet Rodzicielski. Jego głównym zadaniem było gromadzenie środków na zakup niezbędnych pomocy naukowych. Udało się także w przydworskim parku zorganizować boisko, bieżnię i mini plac zabaw dla dzieci młodszych. W szkole zaczął działać Samorząd Uczniowski, uruchomiono kurs dla analfabetów i kurs przysposobienia rolniczego. Działała też Spółdzielnia Uczniowska, Koło Odbudowy Warszawy, PCK, biblioteka, świetlica i kancelaria. Uczniowie szkoły zaczęli odnosić sukcesy w konkursach plastycznych i fotograficznych. Niektóre prace znalazły się nawet na łamach czasopisma „Świat Młodych”. Władysław Banaszkiewicz odtworzył dzieje szkoły powszechnej w Galewicach, umieszczając je w  kronice szkolnej. Dbał o systematyczność protokołowania zebrań Rady Pedagogicznej. Dużą wagę przywiązywał do realizacji celów wychowawczych, a dokonywał tego głównie poprzez udział młodzieży w pracach społeczno-użytkowych (sadzono drzewka, przygotowywano akademie dla lokalnej społeczności, ulepszano boiska do gry w piłkę nożną i siatkową). Remontowano też cały czas budynek, ale środki przeznaczone na ten cel pochodzące ze zbiórek wśród rodziców i z funduszu wydziału oświaty były ciągle za małe, więc remonty były tylko połowiczne i nie rozwiązywały sprawy lokalowej. Coraz częściej myślano       o budowie nowej szkoły, tym bardziej, że przepisy oświatowe obowiązujące w tym okresie wymuszały na kierownikach placówek zakładanie nowych pracowni (głównie technicznych). Wzrósł także stopień organizacyjny szkoły – powstała szkoła ośmiooddziałowa. Ponieważ pałac dworski  był za ciasny, dlatego też wynajęto na wsi pomieszczenia w prywatnych budynkach mieszkalnych. Zajęcia odbywały się w trzech oddalonych od siebie punktach. Nauczyciele musieli się przemieszczać, dlatego też priorytetem stała się sprawa bezzwłocznego rozpoczęcia budowy nowego obiektu szkolnego. W 1968 roku został wyznaczony teren pod budowę nowej szkoły w centrum wsi, aby dzieci z całego obwodu miały możliwie najbliżej. W roku 1970 na plac wkroczyła firma budowlana, więc starania pana Banaszkiewicza zakończyły się sukcesem, a on mógł odejść spokojnie na zasłużoną emeryturę.

                    3.  Lata 1971 – 1998

    W 1971 roku kierownikiem szkoły został pan Ireneusz Kopacki, który z sukcesem kontynuował budowę szkoły. Dużym zaangażowaniem wykazała się miejscowa społeczność, która oprócz prac użytecznych, opodatkowała się dobrowolnie sumą 2% swoich miesięcznych dochodów (Kronika Szkoły). W lutym 1972 roku dokonano oficjalnego otwarcia Szkoły Podstawowej w Galewicach, która po dziś dzień  mieści  się  w  tym  samym  budynku. W tym okresie kierowali szkołą różni dyrektorzy.

  Od roku 1972 szkoła przechodziła wiele zmian. Pierwszego września 1973 roku powołano do życia zbiorczą szkołę gminną z filiami klas I – IV w Niwiskach, Kaskach i Jeziornej. Podporządkowano szkole gminnej także przedszkola jednooddziałowe w Galewicach i Osieku. Zorganizowanie tej szkoły rozwiązało problem oddziałów łączonych, wzrosła liczba przedmiotów nauczanych przez nauczycieli  specjalistów, większość  nauczycieli  posiadała  wyższe  wykształcenie.

 W szkole działała świetlica, wiele kółek przedmiotowych, organizacji młodzieżowych,  chór, folklorystyczny  zespół  taneczny  itp. Borykano  się   jednak z problemami innej natury. Ciągłe zmiany programowe występujące w latach osiemdziesiątych, zaniedbania środowiskowe dzieci, duża absencja uczniów, wydłużony dojazd do szkoły, przeładowane programy nauczania doprowadziły do zwiększenia liczby osób niepromowanych i dużej ilości ocen niedostatecznych (protokólarze rad pedagogicznych, 1979-1989). Kierunki rozwoju szkoły były głównie dostosowywane do ówczesnych wymagań władz oświatowych i polegały na kształtowaniu właściwego stosunku do tradycji i symboliki narodowej, obrzędowości, rozwoju życia kulturalno-rozrywkowego, rozwijania samorządności i realizacji postanowień Kodeksu Ucznia (Dz.Urz. MOiW, 1982, nr 3).

Na bazie zbiorczej szkoły w Galewicach miała też powstać dziesięcioletnia szkoła ogólnokształcąca. W świetle obowiązujących przepisów spełnione zostały wszystkie warunki, ale decyzja władz oświatowych była negatywna ku niezadowoleniu rodziców i nauczycieli. Na mocy zmieniającego się prawa oświatowego w ogóle zrezygnowano z dziesięcioletniej szkoły ogólnokształcącej. W  Galewicach  szkoła  zbiorcza  także  przestała  istnieć  (Kronika, 1983/84), pozostała szkoła podstawowa.

W latach dziewięćdziesiątych sytuacja w szkole ustabilizowała się. Warto wspomnieć, że w roku szkolnym 1990/91 przywrócono do  szkół  nauczanie  religii.

Ustawa z 7 września 1991 roku o systemie oświaty wprowadziła jawne zasady pracy w szkole, określiła szczegółowo   zadania  dyrektora,   rady  pedagogicznej,  komitetu    rodzicielskiego i innych organów współpracujących ze szkołą. W myśl tej ustawy szkoła między innymi:

-         zatrudnia nauczycieli posiadających kwalifikacje określone w odrębnych przepisach;

-         stosuje ustalone dla danego typu szkoły minimum programowe i ramowy plan nauczania;

-         stosuje ustalone przez MEN zasady oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów.

Tak sformułowane zasady dawały możliwość wprowadzania własnych propozycji do planów pracy. Przy szkole w Galewicach działało wiele przedmiotowych zespołów samokształceniowych (j. polski, matematyka, fizyka, geografia, nauczanie początkowe). Spotkania w zespołach organizowane były przy współudziale wizytatorów  i  metodyków  przedmiotowych  Kuratorium  Oświaty  i  Wychowania w Kaliszu. Wpływały one znacząco na jakość pracy nauczycieli. W porównaniu do lat ubiegłych znacznie zmniejszyła się ilość uczniów z ocenami niedostatecznymi. Przyczynił się do tego ustabilizowany program nauczania z możliwością przesunięć godzin dydaktycznych będących do dyspozycji dyrektora szkoły. Poza tym, uczniowie z zaburzeniami rozwojowymi zostali objęci opieką psychologiczno-pedagogiczną, co korzystnie wpływało na ich rozwój intelektualny. Wprowadzono także sześciostopniową skalę ocen. Większą wagę przykładano do indywidualizacji nauczania. Mankamentem pracy szkoły w tym czasie wydaje się stopniowe zmniejszanie się ilości i różnorodności kół zainteresowań ze względu na brak środków finansowych. Nauczyciele próbowali uzdrawiać sytuację pracując społecznie zarówno z uczniem zdolnym, jak i z uczniem o specyficznych trudnościach  edukacyjnych,  czego  wynikiem  były osiągnięcia  na szczeblu rejonu i   województwa    (np.  1991 – V  miejsce,  1994 – III  miejsce  i   1995 – I  miejsce w Wojewódzkim Konkursie Polonistycznym; 1994 – III miejsce w Wojewódzkiej Olimpiadzie Matematycznej; 1995 – IV miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym „Świat, dziecko, kwiaty”; 1995 – IV miejsce w Wojewódzkim Konkursie Biologicznym). Uczniowie w tym okresie odnieśli także wiele znaczących sukcesów sportowych, szczególnie w lekkiej atletyce i szachach. Rodzice, dostrzegając pracę dzieci i nauczycieli, coraz chętniej uczestniczyli w jej życiu, w  imprezach i uroczystościach szkolnych. Nastał rok 1999, rok reformy oświaty i nowych zmian.

Dyrektorzy szkoły w latach 1971 do dnia dzisiejszego :

   1971r. do 1973r. – kierownik szkoły p. Bolesław Petalas

   1973r. do  1984r. - gminny dyrektor szkół p. Longin Matyja

   1984r. do 1986r. – dyrektor szkoły p. Bogusław Smoleński

   1986r. do 1990r. – dyrektor szkoły p. Helena Zdunek

   1990r. do 1994r. – dyrektor szkoły p. Włodzimierz Malinowski

  IV 1994r.do X. 1994r. – pełniła obowiązki dyrektora p. Joanna Kowalczyk

  XI 1994 do dnia dzisiejszego – dyrektor szkoły – p. Beata Kołodziejczyk.

                                                                         Opracowała:  Beata Kołodziejczyk
                                                                
 Dyrektor Szkoły Podstawowej w Galewicach

 


Urząd Gminy Galewice